Zdolność wiązania
Najistotniejszą własnością cementów jest ich zdolność wiązania. Cement portlandzki wiąże trwale do 20% wody. Proces hydratyzacji przebiega tym szybciej, im drobniej jest cement zmielony. Dla określenia stopnia zmielenia używa się sit o 900 i 4900 oczkach na 1 cm2. Normy PKN określają wielkość pozostałości na sicie po przesianiu, w procentach masy. Stopień zmielenia charakteryzuje poszczególne gatunki cementów. Niektóre związki chemiczne skracają lub przedłużają czas wiązania. Np. chlorek wapnia w ilości poniżej 1%> skraca czas wiązania, w ilości powyżej 1% — przedłuża czas wiązania. Przyspieszenie wiązania cementu (np. przy robotach podziemnych z naporem wody zaskórnej) uzyskuje się przez dodawanie Lody, ługu sodowego, chlorku wapnia. Przez dodanie około 5% chlorku wapnia zwykły cement staje się szybkowiążący i szybko twardniejący, co ma duże praktyczne znaczenie w nagłych wypadkach (np. konieczność zatamowania wylewu wody). Wiązanie cementu na mrozie osiąga się przez dodanie 1—3% chlorku wapnia (CaCl2).
